Stories: Project Eighteen

Ik heb het nooit echt gehad voor donderslagen. Als kind zocht ik liefst van al toevlucht onder mijn kussen, zodat het gerommel verstomde. Nog erger vond ik die bij heldere hemel. Dan is een kussen maar weinig effectief en blijkt er bovendien ook niet veel beters voor handen. 

Het was een donderdag, hoe toevallig. Ik was zes, bijna zeven. Mijn broertje één, bijna twee. 

Mama ziek. Hoe helder onze hemel vlak voor die donderslag was, moet ik wel een beetje nuanceren. Nog maar net hadden ze ons keihard herinnerd aan wat kanker kon aanrichten, hoe genadeloos de ziekte was. Nauwelijks had het rouwrumoer en verdriet om het overlijden van mijn lieve oma de kans gekregen om weg te ebben. We waren verre van “terug op onze positieven”, maar er werd ons niets gevraagd.

Het karretje dat nog maar pas aan het uitbollen was van de vorige, heftige rit, schakelde alweer een paar versnellingen hoger. Voor we het goed en wel beseften, zaten we weer middenin zo’n nachtmerrie van een rollercoaster. Af en toe zagen we een checkpoint voorbijflitsen, maar tijd om daar even op adem te komen en van het uitzicht te genieten was er zelden. “Money” was er dan wel niet in het spel, maar “time” was en is nog steeds een heel waardevol goed.

Dat besef is een van de klodders van dit hele kankerverhaal die hardnekkig zijn blijven plakken. Als een echo van de donderslag, die ook na tien jaar nog op tijd en stond eens weergalmt. Ik grijp intussen niet langer naar een kussen. Meer nog: ik kan er uren naar luisteren. Ik heb er muziek in leren horen, een aanstekelijke melodie die je onvermijdelijk in beweging brengt.

Life is like a piano; the white keys represent happiness and the black show sadness. But as you go through life’s journey, remember that the black keys also create music”, zei iemand ooit en die sloeg daarmee de nagel op de kop. 

Het was op de tonen van die muziek dat ik het uiteindelijk op een lopen zette met de pakken waar ik net zo goed had kunnen bij blijven zitten. Het vlammetje dat tien jaar geleden ergens diep vanbinnen ontstoken was, wakkerde aan tot een gigantisch vuur, waarvan ik de warmte maar al te graag wilde delen. 

In 2016 overschreed ik dan definitief de zijlijn, de grens der complete machteloosheid, en ging over tot actie. Ik gaf me op als vrijwilligster voor het plantjesweekend Groot-Aarschot. En ik besloot een mooie paardenstaart bijeen te sparen voor Geef om Haar. 

In een vlaag van lichte overmoed adopteerde ik bovendien niet 1, maar meteen 5 lintjesboxen: 500 welbekende roze lintjes t.v.vThink Pink, de vzw die zich focust  op borstkanker. Gedreven door wraaklust, woede en verdriet enerzijds, maar ook dankbaarheid, hoop en de steun van een achterban met stuk voor stuk van schatten van mensen, verkocht ik ze allemaal, goed voor zo’n € 542 euro. En of dat voor herhaling vatbaar was! Dus ook afgelopen oktobermaand, kleurde onder het motto “Jorane goespink” helemaal roze, opnieuw goed voor zo’n €550.
Voor mijn lieve oma, voor mijn lieve mama en voor iedereen die aan dit roze lintje een verhaal, een beproeving, een gevecht of een verlies vastknoopt. 

Op 18 april 2018 vier ik mijn 18de verjaardag en omdat “mijlpalen er zijn om slingers aan op te hangen”, wil ik van dit markante moment – en dan maar ineens van het hele jaar, waarom niet? – iets onvergetelijks maken. Op 1 januari riep ik “Project Eighteen” (XVIII) in het leven, de noemer waaronder ik ook doorheen dit jaar weer op zoveel mogelijk manieren geld wil inzamelen voor Kom Op Tegen Kanker. Niet zo van zelfsprekend voor een meisje van 18 alleen, maar waar een wil is, is een weg. De wil is er. De weg ben ik aan het plaveien. 

Jorane 

Dankuwel Jorane voor je mooi verhaal!

Willen jullie ook je verhaal met ons delen? Mail dit dan naar vergevelyne@gmail.com

Foto’s zijn van Jorane zelf.

5 gedachten over “Stories: Project Eighteen”

  1. Mooie tekst. Vooral dat citaat over de piano vond ik mooi. Mijn stiefmoeder heeft borstkanker gehad en is nu ieder jaar fanatiek plantjes aan het verkopen voor kom op tegen kanker. Als je het even niet ziet zitten, draai dan dit nummer:

    Dit nummer werd door Dana Winner opgedragen aan alle kankerpatiënten.

  2. Een aangrijpend verhaal, ik ben er afgelopen weken ook tegenaan gelopen. De vrouw van een goede collega. Het is een rot ziekte waar niemand tegen gevrijwaard is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *